SPANNING EN SENSATIE
Het was 03.15 uur in de nacht. Het waaide hard, het regende wat en we lagen lekker warm met Pixie aan onze voeten in bed. Opeens was daar een hoop herrie. Pixie schrok wakker en daar schrok ik weer wakker van. Ik keek naar buiten en geloofde mijn ogen niet.Wat was dat toch wat voorbij het raam vloog? Ik denken, denken, denken, maar dat lukte me niet op dit tijdstip.
Opeens schoot het me te binnen... HET PLASTIC! We hadden namelijk wat plastic op de vloer van het balkon gelegd om wat te verven voor de filmkamer. We hadden er nog wel wat houten balkjes op gelegd, maar deze bleken te licht voor de tornado die om onze flat heen suiste.
Ik vloog uit bed, maakte DJ wakker met alleen de tekst "het plastic!" (hij moest het maar begrijpen), en rende naar het balkon om het plastic binnen te halen. Niet makkelijk hoor, met een windkrachtje 8. Er kwam werkelijk geen eind aan de hele lap, maar tien minuten later lagen we weer net zo lekker in bed als om 03.15 uur, met Pixie aan het voeteneind...
En hier de andere kant van het verhaal, want een verhaal moet je altijd van twee kanten horen/lezen.
een reactie:
Ik zie het helemaal voor me, twee pyama figuren met gezellige gezichten midden in de nacht rukkend en trekkend aan een niet meewerkende lap plastic met Pixie op de vensterbank denkend “wat zijn mensen toch een merkwaardige diersoort” !!